Aκολουθήσαμε τα (χορευτικά) βήματα των πρωταγωνιστών της ταινίας που φέτος κέρδισε έξι Όσκαρ.

 

Πρώτη στάση, το Lighthouse Cafe στο ξεκίνημα της προβλήτας στη Hermosa Beach. Αποφασίσαμε να κατευθυνθούμε προς τα εκεί εντελώς συμπτωματικά, επειδή είχαμε κουράγια για ένα ακόμα αξιοθέατο, για μία ακόμα βόλτα. Και παρότι το σκότος περιόριζε την οπτική επαφή με τον ωκεανό, όταν αρχίσαμε να οργώνουμε τη Manhattan Avenue ήταν σαφές πως αυτό το κομμάτι της πόλης είχε ‘κάτι δικό του’. Φτάσαμε στον προορισμό, όπως συνηθίζω βρήκα να παρκάρω δύο βήματα από την είσοδο και καθώς αποκωδικοποιούσα το σύστημα του παρκόμετρου, ένας κυριούλης με φαρδύ σακάκι και παντελόνι με ρωτάει σχετικά με τις χρεώσεις. Στην αρχή σάστισα, νόμιζα πως ίσως ζητούσε οικονομική βοήθεια, τελικά μάλλον τον παρεξήγησα.

Διαβάστε ακόμα: Αυτό το πολυτελές resort στη Χαλκιδική θα σε κάνει να τα χάσεις

Αν εξαιρέσεις τη φωτεινή περιγραφή, το Lighthouse Café δεν σου γεμίζει το μάτι απ’ έξω. Και μαγκιά τους που παρά τη δημοσιότητα, δεν άλλαξαν απολύτως τίποτα στο μαγαζί, διατηρώντας την αυθεντικότητά του. Διαβαίνεις την πόρτα εισόδου και στον μικρό, κλειστοφοβικό διάδρομο εντοπίζεις ήδη κάποια πόστερ της ταινίας. Ποζάρω σαν Μητσάρας και περνάμε στο εσωτερικό. Μικρό, ζεστό, χωρίς φαμφάρες και χωρίς κόσμο ακόμα. Μετά από 45’ αρχίζει το σόου μίας μπάντας που λέγεται Soulshot. Δεν τους είχα ακούσει ποτέ μου και προς έκπληξή μου είδα τον κύριο που είχα παρεξηγήσει στο πάρκινγκ, να ανεβαίνει στη σκηνή. Μπάντα μεικτού χρώματος, αποδεικνύοντας πως στη μουσική δεν χωράνε φυλετικές διαφορές. Μία νότα αρκεί για να λυγίσει κάθε δοκό μίσους.

Καθόμαστε στο μπαρ και καθώς δεν βλέπω να έχει κάτι σε ενεργειακό ποτό, παραγγέλνουμε δύο μπύρες. Τη δική μου δεν την άγγιξα, η σχέση μου με το αλκοόλ δεν είναι καλή. Σύνολο 14 δολάρια, σε live παράσταση, όχι κι άσχημα και ένα μαγαζί που έχει γίνει πλέον γνωστό στα πέρατα του κόσμου. Κι αυτό αποδεικνύεται όσο περνάει η ώρα, καθώς τα τραπέζια γεμίζουν με Κινέζες. Το Λος Άντζελες είναι ασφυκτικά γεμάτο Κινέζους τουρίστες και οι γελαστές ασιάτισσες έκαναν ουρά για να σταθούν στο σκηνικό του La La Land.

Το κούρδισμα των οργάνων προχωρά με αργούς ρυθμούς, η μπάντα χρειάζεται ανεφοδιασμό και ο ίδιος κυριούλης που ανέφερα νωρίτερα, έρχεται στο μπαρ και αγοράζει -ναι αγοράζει- τις μπύρες τους! Ανάμεσα στο μπαρ και τη σκηνή, είναι μία πίστα μικρών διαστάσεων αλλά όπως αποδείχθηκε, μεγάλου κεφιού! Με το πρώτο άκουσμα κιθάρας, η πίστα γέμισε κυριολεκτικά, με κόσμο που άρχισε να χοροπηδάει και να χορεύει δίχως αύριο! Τέτοιο χορευτικό ντου από παντού, δεν είχα ξαναδεί. Άλλοι με ρυθμό, άλλοι σαν τη Φοίβη από τα φιλαράκια όταν τρέχει, όλοι διασκέδαζαν στο φουλ! Τους χάρηκα πολύ κι ας μη παρασύρθηκα να καταπλήξω τα πλήθη με τα δικά μου κρυφά ταλέντα.

To επόμενο βράδυ ήταν και το τελευταίο στο σύντομο πέρασμα μας από την πόλη. Οι αποστάσεις και η κίνηση στους δρόμους του Λος Άντζελες, μπορούν κάλλιστα να τινάξουν το πρόγραμμά σας στον αέρα. Άρα το απόγευμα είχε δομηθεί με προσοχή: Beverly Hills, Hollywood Boulevard και μετά να ανέβουμε στο Griffith Observatory. Είναι βράδυ Κυριακής και όσο σκαρφαλώνουμε το λόφο κάνω flash/back στα χρόνια της νιότης μου. Λες και ανεβαίναμε αργά-αργά για Πετρούπολη, να δούμε και καλά τη θέα (ατάκα που συνοδεύεται με πονηρό κλείσιμο ματιού). Μόνο που μαζί με εμάς, την ίδια ιδέα έχουν μερικές ακόμα χιλιάδες άνθρωποι. Φυσικά οι χώροι στάθμευσης στο παρατηρητήριο είναι προ πολλού overcrowded και η αστυνομία μεθοδικά μας κατευθύνει προς το δρόμο κατάβασης του λόφου. ‘Εμπρός καλή μου ικανότητα να βρω να παρκάρω’, φωνάζω και σκάρτα 30 μετρά μετά, μία καλή κυρία αποφασίζει να αποχωρήσει αφήνοντάς μου την πολυπόθητη θέση της στην άκρη του δρόμου!

Διαβάστε ακόμα:  Εύβοια: 10+1 ταξιδιωτικές εμπειρίες για αξέχαστες καλοκαιρινές εκδρομές!

So far so good, το φεγγάρι είναι μία τεράστια κόκκινη φλούδα, το σκηνικό μαγεία αλλά η ρομαντζάδα – περίσσευμα κατατροπώνεται σύντομα από την ανηφοριά. Τέτοια ανάβαση δεν ήταν για τα κιλά μου αλλά είπα να το παίξω κινηματογραφικός ήρωας και να κατακτήσω την κορυφή του λόφου χωρίς να πάθω έμφραγμα. Τα κατάφερα. Η θέα είναι μαγευτική αλλά από το πρώτο δευτερόλεπτο, ο φωτογράφος μέσα μου καταλαβαίνει το epic fail της υπόθεσης. Μπορεί η φωτογραφία στο La La Land να ήταν… Οσκαρική αλλά αυτό απαιτούσε και τις ιδανικές χρονικές στιγμές γυρισμάτων. Τώρα είχε νυχτώσει άρα τη διάσημη ταμπέλα του Hollywood στο διπλανό λόφο, τη διέκριναν μόνο κουκουβάγιες και νυχτοπούλια. Σίγουρα όχι ο φωτογραφικός φακός άρα ξεχάστε τη φωτογραφία με το τέλειο back round. Και ήταν κρίμα, γιατί είναι ίσως το καλύτερο σημείο για το συγκεκριμένο κλικ..

 

Δεύτερο fail, ο κόσμος! Στην ταινία οι πρωταγωνιστές έχουν όλο το σκηνικό ρεζερβέ. Στην πραγματικότητα το μοιράζεσαι με 2384 Κινέζους και κάμποσους ακόμα τουρίστες λοιπόν εθνικοτήτων. Άρα έχε στο μυαλό σου ουρές σε όλα και πόζες με κομπάρσους! To μόνο θετικό ήταν πως δεν χρειάστηκε να επιδιώξω αναπαράσταση του περίφημου χορευτικού, διότι αν πήγαινα να κάνω ότι ο Gosling, θα μου έμεναν ξανά οι χιαστοί στο χέρι και θα έσπαγα και κανένα πλευρό.

Ωστόσο αφαιρώντας τέτοιους προβληματισμούς από την εξίσωση, εκεί μέσα μπορείς να φας ώρες. Να χαζέψεις το ‘Πηνίο του Τέσλα’, το ‘Εκκρεμές του Φουκώ’, να ‘ταξιδέψεις’ στο διάστημα και πολλά άλλα.

Ή αν θες απλά τη ρομαντζάδα αφήνοντας στην άκρη την τεχνολογία, μπορείς να βγεις στον εξωτερικό χώρο και να χαζεύεις τα αστέρια που πάνω από/στη Γη.

Διαβάστε ακόμα: Το θρυλικό ξενοδοχείο του Saint Tropez όπου ξεκουράζονται οι σταρ του Χόλιγουντ

Μόνο δύο λεπτά ακόμα, πότε θα ξανάρθουμε…;

Και τα δύο γίνονται πέντε και τα πέντε δέκα και πάει λέγοντας. Πώς να τραβήξεις το βλέμμα, πως να φύγεις μακριά;

Πηγή: oneman.gr

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ